كند پيداست به قدرى عظمت دارد كه هر چه فكر كنيم از آن بالاتر است . و به تعبير ديگر اين بندگان خالص كارشان بجايى مىرسد كه هر چه اراده كنند فراهم مىشود ، يعنى پرتوى از قدرت بىپايان پروردگار كه إِنَّما أَمْرُه إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَه كُنْ فَيَكُونُ ( يس - 82 ) در وجودشان پيدا مىشود ، چه فضيلت و موهبتى از اين بالاتر ؟ در آيه بعد براى بيان عظمت اين پاداش بزرگ مىافزايد : « اين همان چيزى است كه خداوند بندگانش را كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند به آن نويد مىدهد » ( * ( ذلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّه عِبادَه الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ ) * ) . بشارت مىدهد تا رنجهاى طاعت و بندگى و مبارزه با هواى نفس و جهاد در برابر دشمنان بر آنها سخت نيايد ، و به آن پاداشهاى عظيم توان و نيروى بيشترى در راههاى پر فراز و نشيب زندگى براى رسيدن به رضاى پروردگار پيدا كنند . و از آنجا كه ابلاغ اين رسالت از سوى پيامبر بزرگوار اسلام ص گاه اين توهم را ايجاد مىكرد كه او چه اجر و پاداشى در برابر رسالت خود از مردم مىطلبد به دنبال اين سخن به پيامبر دستور مىدهد : « بگو : من هيچ اجر و پاداشى بر اين موضوع از شما درخواست نمىكنم ، جز اينكه ذوى القرباى مرا دوست داريد » ( * ( قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ) * ) . دوستى ذوى القربى چنان كه مشروحا بيان خواهد شد بازگشت به مساله ولايت و قبول رهبرى ائمه معصومين ع از دودمان پيامبر ص مىكند كه در حقيقت تداوم خط رهبرى پيامبر ص و ادامه مساله ولايت الهيه است ، و پر واضح است كه قبول اين ولايت و رهبرى همانند نبوت پيامبر ص سبب سعادت خود انسانها